Jacinta Passos ( B' μέρος )

Γυναίκα,Ποιήτρια, αρθογράφος,ακτιβίστρια, φεμινίστρια και αριστερή,εξαθλιωμένη,τρελή.Ενα απο τα προπύργια του εικοστού αιώνα στην ποίηση.Πολλά ηταν τα στίγματα που ταλαιπώρησαν την Jacinta Passos.Πιστή μέχρι τέλος σε αυτόν το δρόμο που επέλεξε,πιστή στις ιδέες και αξίες της.Κόντρα στο χρόνο δεν σταμάτησε να σοκάρει τους πάντες.Μια ζωή γεμάτη συγκρούσεις που δεν επιδίωκε να τις αποφύγει,αντιθέτως τις επιζητούσε.Κατέβαλε μεγάλο τίμημα για τις επιλογές της αλλά ποτέ δεν παρουσιάστηκε ως θύμα.Στυλό και δόρυ στο χέρι,σιδερένια ασπίδα στο στήθος , πολεμίστρια αγωνίστηκε κόντρα πολλών ακόμη και ενάντια σε ένα τμήμα του εαυτού της.
Μετά το 1939 με το ξέσπασμα του Β΄Παγκοσμίου πολέμου ασχολήθηκε και με την πολιτική για την παγκόσμια ειρήνη και το τερματισμό της δικτατοριάς .Το δεύτερο βιβλίο της ( Τραγούδι της Αναχώρησης, Sao Paulo , εκδόσεις Gaveta ) που περιέχει 18 ποιήματα έλαβε τις εξαιρετικές κριτικές απο διανοούμενους της εποχής όπως: Aníbal Machado, Antonio Candido, Gabriela Mistral, José Geraldo Vieira, Mário de Andrade, Roger Bastide e Sérgio Milliet.
Για ένα διάστημα έζησε σε συνθήκες ακραίας φτώχιας στην Petrolina ( Pernambuco), αφού διεγνώσθη  οτι έπασχε απο παρανοική σχιζοφρένεια,και το 1962 πήγε στο Aracaju ( Sergipe ).
Εκεί ζούσε μόνη της εξαθλιωμένη σ΄ενα ξύλινο παράπηγμα μέσα σε ένα ψαροχώρι που βρίσκεται απέναντι από την πόλη γράφοντας ασταμάτητα καθ'όλη τη διάρκεια της νύχτας ποιήματα και πολιτικά κείμενα τα οποία η ίδια μοίραζε στους δρόμους την ημέρα.
Επιβίωσε μόνη της στην διάρκεια της στρατιωτικής δικτατορίας και ανέπτυξε έντονη δράση.
Κατέληξε σε ενα σανατόριο αφού συνελήφθη γράφοντας συνθήματα κατα της δικτατορίας στους τοιχους.
Εξέδωσε 4 βιβλία: Ποιήματα μας ( 1942 ) , τραγούδι της φυγής ( 1945 ) , Πολιτικές Ποιήματα ( 1951 ) και η στήλη ( 1957 ) - όλα σε μικρές εκδόσεις .

Jacinta Passos 1914 - 1973

Canção do amor livre

Se me quiseres amar

não despe somente a roupa.

Eu digo: também a crosta

feita de escamas de pedra

e limo dentro de ti,

pelo sangue recebida

tecida

de medo e ganância má.

Ar de pântano diário

nos pulmões.

Raiz de gestos legais

e limbo do homem só

numa ilha.

Eu digo: também a crosta

essa que a classe gerou

vil, tirânica, escamenta.

Se me quiseres amar.

Agora teu corpo é fruto.

Peixe e pássaro, cabelos

de fogo e cobre. Madeira

e água deslizante, fuga

ai rija

cintura de potro bravo.

Teu corpo.

Relâmpago depois repouso

sem memória, noturno.

.

O poema, vigoroso, é de Jacinta Passos, escritora baiana de mão cheia cuja trajetória marcada também pela militância política está sendo resgatada agora, com a publicação da obra “Jacinta Passos, C0ração Militante”, pelas editoras Edufba e Corrupio.

Escritora nascida em Cruz das Almas, Bahia, em 1914, Jacinta Passos foi autora de quatro livros de poemas — Momentos de poesia (1941), Canção da partida (1945), Poemas políticos (1951) e A Coluna (1958) —, elogiados por críticos do porte de Antonio Candido, Mário de Andrade, Aníbal Machado e Roger Bastide, entre outros. Seu livro mais importante, Canção da partida, foi ilustrado pelo artista Lasar Segall.

Jacinta tornou-se uma das mais ativas jornalistas da Bahia na década de 40, escrevendo sobre os assuntos que mais a interessavam, pelos quais lutava: política, transformações sociais e posição da mulher na sociedade. Colaborou também com jornais e revistas do Rio de Janeiro e de São Paulo. Militante do Partido Comunista Brasileiro de 1945 até a morte, em 1973, dedicou grande parte da vida ao trabalho penoso, clandestino e cotidiano de luta por um Brasil menos injusto.

Jacinta Passos foi casada com o escritor e jornalista James Amado, com quem teve uma filha, Janaína. A partir de 1951, sofreu crises nervosas periódicas, com delírios persecutórios, tendo recebido o diagnóstico de esquizofrenia paranóide, doença considerada progressiva e incurável. Apesar de internada em diversos sanatórios, jamais deixou de escrever, tanto poesia quanto prosa. Sua obra poética, fundada nas tradições populares da Bahia, contém fortes componentes líricos e apelo ao público contemporâneo, mas permanece pouco conhecida, pois seus livros, publicados por editoras de pequeno porte, tiveram tiragens muito reduzidas, sendo que apenas um deles, Canção da partida, foi reeditado, isso em 1990.